Herfst, merkt mijn buurman op, terwijl ik een goudgeel boomblad tussen de tanden van mijn derailleur uitpeuter. Yip, beaam ik droef, einde seizoen. Zorg dat je niet over die blaadjes valt, continueert hij monter. Nop, stel ik. Er vallen anders genoeg coureurs, zaagt mijn immer positieve buur door. Wij hebben niets te klagen, zeg ik, dit seizoen is er niemand uit de groep gevallen. (Allez, toevallig de eerste én de laatste rit eentje, maar dat hoeft m'n buurman niet te weten, toch?) Nou, pareert hij, ik zag van de zomer genoeg coureurs naar de keien gaan over mijn flatscreen, daar lijkt de voetballerij een brave biljartclub bij. Kom op, herinner ik hem, Nigel de Jong, zegt jou dat iets? Tja dat klopt, fronst hij somber, sommige brekebenen pedaleren niet goed. Renners kennen geen schopneuzen, de tegenstander is 'n paaltje, stenen drempel of de wind. Hard zat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten